Read The Dark Angel by Mika Waltari Online

the-dark-angel

"Today I am called a spy and the lover of the empires most desirable woman. But no one knows my true identity and no one ever shall.For it is the year 1453; and here in Constantinople a mighty Christian empire is dying brutally as the Moslem hordes storm its massive wall....

Title : The Dark Angel
Author :
Rating :
ISBN : 9789510155424
Format Type : Hardcover
Number of Pages : 401 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

The Dark Angel Reviews

  • Vasilis Kalandaridis
    2018-10-26 08:01

    Βασικά 4,5 θα ήταν η πιο σωστή βαθμολογία.Είναι πραγματικά απορίας αξιο που ένα τέτοιο βιβλιο το έγραψε Φιλανδος!Γραφει για την Πόλη και τις μέρες της Άλωσης κι ειναι σα να νιώθεις τον πυρετό του,πραγματικά το συναίσθημα ρέει παντού στο βιβλιο.Γραφει πολύ σημαντικά πράγματα για το ρόλο διαφόρων στην Άλωση,Ελλήνων και ξένων.Πραγματα που σε βάζουν στον πειρασμό να το ψάξεις παραπάνω το θέμα.Και αυτο ειναι που κάνει το βιβλιο τόσο μεγάλο.

  • L S
    2018-10-29 07:35

    I had to read it 3 times in a row, it was that delightful. The romance is perfectly built, getting deep into the psychology of both genders and showing how tormenting (and why) a relationship can be. Besides, the best thing about it is that the love story is the territory in which the beliefs, the spirituality and the fate of the two characters are shown. It is simply connected to everything in the book. If you see it as separate, you miss on a lot. It could be weird for reader who are not familiar with Orthodoxy... but as an inhabitant of an Eastern Orthodox country, I was very content to discover so much depth of faith in this book and so much of its philosophy. If you want to understand this form of spirituality, this is a good, revealing read. The main concerns of the book are human connections, duty towards the divinity, the destiny and afterlife. To break the bubble of many readers, the Siege is mostly a pretext to expose a very rich philosophy.

  • Keith Currie
    2018-11-20 12:56

    What was lost and is gone forever.The novel purports to be the diary of one John Angelos, a mysterious half-Greek, half Latin participant in the final defence of Constantinople in 1453.The fall of Constantinople to the armies of Mehmet the Conqueror in May 1453 was a cataclysmic event. Yet it has always surprised me how few in the west responded to the Byzantine call for help. Mehmet's preparations were evident for a long time and the city was able to hold out for nearly two months. It is an amazing thought that the city might have been successfully defended and saved and the consequent loss of so much knowledge avoided. Mika Watari is very conscious of this in Dark Angel: there are scenes where the emperor's German engineer, Johannes Grant, seeks permission to search the decrepit, hidebound library for manuscripts of Archimedes or Pythagoras' works; or there is a lovely scene where in the mass held on the last night of the siege in Saint Sophia, Grant has unearthed two ancient men and their pale apprentice, the last people to know and guard the formula for Greek Fire, permitted in this moment of crisis to leave the arsenal and attend mass. Scenes like this are contrasted with the Greek propensity for religious mysticism, as typified by the emperor Constantine and the narrator, John Angelos/Jean Ange. The mystical scenes are very well done revealing the apocalyptic tone of the end days of Byzantium.Throughout this novel, I always felt that this was how it might have been. Despite its age (it was published first in the early 1950s) it has a real feeling of authenticity of tone and setting, without glaring or even deliberate anachronism, whether in fact or in the context of the times. The narrative, especially detailing the preparations for and the prosecution of the siege as well as its aftermath, is very powerful. The characterisation is very impressive: the ambiguous and emotional Angelos (is his account to be trusted?); the bluff and venal Giustiniani (Genoese adventurer and Byzantium's last, best hope); capricious and beautiful Anna Notaras (Angelos' lover and symbolic of Constantinople itself); Mehmet the Conqueror, clever, cruel and amoral; Manuel, Angelos' Greek servant, an Everyman and a survivor, whose relativistic morality is a nice foil for Angelos' incorruptibility; Loukas Notaras, arrogant Byzantine noble and possible traitor; the fanatical monk Gennadios; the suave diplomat Phrantzes (whose own life would make an excellent novel). There are wonderful vignettes: the scenes with Johannes Grant mentioned above; the battle in the mines; the Guacchardi playing ball with the heads of dead Turks among the yellow flowers of spring; anticipation of the impact of cannon on the city walls; tense moments as Byzantine ships attempt to gain harbour...I found myself wondering as I read the novel if it had ever been considered as material for a Hollywood epic - there are certainly many suitable themes. I concluded that it may have been considered unsuitable as it is throughout a sombre, melancholy account, overshadowed with an ever-present sense of impending doom. But what writing! And what a story!

  • Ahmad Sharabiani
    2018-11-16 06:55

    از دیدگاه تاریخ: «سلطان محمد فاتح» معتقد بود چیزی از «اسکندر مقدونی» کم ندارد. می‌خواست نام خود را همانند «اسکندر» جاودانه سازد، ولی برایش مرگ و از بین رفتن مزار اهمیت نداشت. روش‌های «سلطان محمد» برای فتح «استانبول» از استثناهای روش‌های نظامی است، یکی از شاهکارهایش حمل بیش از ۲۰ کشتی نظامی از طریق خشکی به خلیج «شاخ طلایی» است، این کار باعث شد خیال سلطان از نظر جنگ دریایی راحت باشد. دیگر ساخت استحکامات دفاعی در «تنگهٔ بسفر»، که امروز نیز قابل مشاهده‌ است. در بعضی روایتها آمده‌، که خود «سلطان محمد» خشت درست می‌کرده، کار بنایی انجام می‌داده، تا بهانه و عذری برای دیگران نماند. آنها در طول کمتر از یک سال، «تنگه بسفر» را به امن‌ترین استحکامات تجهیز کردند. اما سلاح برتر «سلطان محمد»، توپ بزرگ او معروف به «توپ اورمان (نام سازندهٔ مجارستانی توپ جنگی» بود. نیز «سلطان محمد» ارتشی بیش از سیصدهزار نفر داشته، و مواد و تجهیزات نظامی او بیش از حد نیازش برای گشودن کنستانتینوپل بوده، از نظر مالی نیز در تنگنا نبوده، چرا که دولت عثمانی هماره دولتی ثروتمند و دارای منابع غنی به شمار بوده است. او توانست پس از نبردی جانفرسا، مقاومت سرسختانه یونانیان و رومیان را در هم شکند، و سرانجام کنستانتینوپل را فتح، و آن شهر با دیرینه ۲۰۰۰ سال را برای نخستین بار بگشاید. سلطان پس از تصرف کنستانتینوپول به مردم شهر امان داد، و خانه ها یا مراکز تجاری مورد غارت و تجاوز قرار نگرفتند، بسیاری از اسرای دولت و ارتش روم نیز توانستند با پرداخت مبلغ ناچیزی آزادی خویش باز بخرند

  • John Yiannoudis
    2018-11-10 11:51

    I don't think its as good as some of his earlier books, but... to my opinion it gives an excellent picture of the absolutely weird network of the different intersecting interests during Constantinople's last christian days (intersecting among the emperor, his prime minister, the muslims, the Genovese and the rest western soldiers etc etc.)This is the reason I consider it a very useful book for anyone interested to understand what really happend in Constantinople back in 1453.

  • Gavriil
    2018-11-17 08:39

    Ένα πραγματικό αριστούργημα. Δημιουργεί μία πολύ μελαγχολική ατμόσφαιρα, με πολύ δυνατούς ήρωες και προσωπικότητες. Ο Waltari, θεωρώ ότι είναι από τα μεγαλύτερα ταλέντα συγγραφείς που τα αριστούργηματα του είναι κρυμμένοι θησαυροί. Η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα περιγράφεται στο βιβλίο με τον πιο πιστό τρόπο. Αν και ο Waltari δεν είναι Έλληνας, μας περιέγραψε καλύτερα από τον καθένα.

  • Johanna
    2018-10-23 13:48

    Moni on kehunut tätä Waltarin teosta monilla ylisanoilla, mutta minä en tykännyt ihan niin paljon kuin edellisistä, mitä olen kuunnellut. Keskittyminen herpaantui vähän väliä, vaikka sinänsä ihan mielenkiintoinen asetelma.

  • Matina Grol
    2018-11-14 11:40

    The story started with a romance that I didn't like, but it evolved into a powerful relationship between two people facing their fate and imminent destruction. An empire totally betrayed by its "allies" trying to stand up and end in a heroic way is the core of this wonderful novel written by Mika Waltari. I think that Sinuhe was more powerful regarding words and scenes but the end of this novel reached the top in emotions. I am Greek, so it spoke to my heart and I felt the agony of the last Greeks fighting before Konstantinoupoli's fall.

  • Agir(آگِر)
    2018-11-15 12:53

    در اين كتاب در كنار سقوط شهر،سقوط مردي را مي بينيم كه خود را كاملا پخته و مردي كامل مي داند .اين جملات شخصيت وي را مي شناساندمن مردي چهل ساله هستم و قبل از اين ديدار فكر مي كردم كه مرحله جواني من گذشته و وارد دوره كهولت شده ام و ديگر هيچ چيز مرا متزلزل نخواهد كرد و من مردي هستم كه حوادث دشوار بر من گذشته و آزمايش هاي زياد تحصيل كرده ام و به دفعات خود را در كام مرگ ديدم و نجات يافتم و چند مرتبه خداوند با من صحبت كرد يعني كلام او را با گوش باطني شنيدم و چند مرتبه فرشتگان آسماني خود را به من نشان دادند...وي در اين سن عاشق بانويي زيبا مي شود و صدايي غيبي اورا از بودن با وي نهي ميكنند.ولي علاقه عجيبي به اين بانو احساس مي كندو نمي تواند از وي كناره بگيرد(( گر قضا آيد طبيب نادان شود))علت شروع جنگ، نظاميان قسطنطنيه بودند كه به چند روستاي دولت عثماني حمله كردند و حتي پيرمردان و پيرزنان را به بردگي گرفتند.مورخان زيادي مبدا آغاز رنسانس را از سقوط قسطنطنيه مي دانندچگونگي جنگ و فتح و علم جنگي آن زمان به خوبي در كتاب توضيح داده شده و حاوي نكات زيباي جنگي مي باشد

  • Haja-aivo
    2018-11-05 07:59

    You know I really had to struggle through the first hundreds of pages as they felt so tedious. However, now that I have finished the book, I really feel that this was one of the best reading experiences I've had this year. Finally Waltari managed to grow more mature out of his war-provoked childishness in writing Sinuhe the Egyptian and especially Mikael El-Hakim. This time he even bothered to use a bit different main characters as seen in the aforementioned books. This is a historical novel at its best, his writing is philosophical and introduces a very unique main character, if were to compare the character to all the personalities that you usually find in novels by other authors. Thank you Mika, I shall bow my head towards Tampere, Finland in order to give my thanks for this amazing thought-provoking novel.

  • Jane
    2018-11-14 09:35

    Written as a journal in the first person of a French mercenary soldier, Jean Ange [John Angelos], this was a vivid retelling of the Fall of Constantinople in 1453 -- preparation for the Siege, the Siege itself, and the aftermath. To my mind, the love interest took up too much of the story. This was all in all a fascinating glimpse into an often-neglected piece of history.

  • SethMantel
    2018-11-14 12:48

    Sublime! I was reading this book at the same time as another shorter simpler book, and this went down much faster. Indeed the love story is the context in which everything is revealed; why else would the book open with their unforgettable first encounter?

  • Raluca Damian
    2018-11-09 07:40

    Beautiful story that contains history, romance shades of philosophy and poetry.

  • Gastjäle
    2018-11-20 07:37

    Ihmisen matka elämän haasteiden läpi, etsien totuutta tästä elämästä ja tuonpuoleisesta. Johannes-parka. Masentunut, elämän raiskaama muukalainen, joka pakoilee itseään yhtä paljon kuin muut ihmiset häntä lokeroivat. Ja taustalla kummittelee kaiken lisäksi vanhan aikakauden verinen loppu. Kyllä, tämä kirja on erittäin masentava ja katkera kielessään, mutta se opettaa silti hyvin paljon ihmisyydestä ja ihmisistä niiden pimeinä ja valoisempina hetkinä. Mitään lopullista ja pitkäkestoista opetusta tarina ei minulle tarjonnut, mutta eipä Johannes sellaista itsekään löytänyt poukkoillessaan uskomuksesta toiseen. Sirpaleita vain, filosofisesti kutkuttavia sirpaleita. Lopulta tärkeintä on vain elää hetkessä ja löytää hetken häilyvästä ajasta palanen onnea, sillä kaikki tulemme lopulta tomuna tarkkailemaan universumin kulkua.Tai jotain sinne päin. Kirjan kuvaus sodasta oli erittäin graafista ja yksityiskohtaista, mikä oli itselleni varsin vakuuttavaa. Oli hienoa lukea pienen ihmisen osasta suurissa historian taisteluissa ja mikrotason menetyksistä sekä ongelmista. Lisäksi henkilöiden filosofiset ja teologiset pohdiskelut olivat uskomattoman rikastuttavaa luettavaa, kuten tämän arvion alun sekoilusta saattoi päätellä. Jos kirjassa joku tökki, niin se oli korkeintaan Waltarin turhan luettelomainen kirjoitustyyli, mutta tällaiset pikkudetaljit rokottivat tarinalta korkeintaan yhden tähden. Kirja on kyynisen inhorealistinen, mutta silti tarjoaa toivoa ja kauneutta karunkin kurjuuden keskellä.

  • Saman Kashi
    2018-10-23 11:51

    من كتا‌ب‌خواني را به صورت جدي با ترجمه‌هاي مرحوم (ذبيح‌الله منصوري) آغاز كردم. پيرامون ترجمه‌هاي معروف آن مرحوم نقل و حديث‌هاي فراواني وجود دارد كه كاري به هيچ كدام از آن‌ها ندارم. واقعيت امر اين است كه آن مرحوم حق بزرگي بر گردن بازار نشر ايران در دهه‌ي شصت و اوائل دهه‌ي هفتاد دارد. آن‌هايي كه يادشان مي‌آيد حتماً به خاطر دارند كه كتاب‌هاي ايشان هيچ وقت در قفسه‌ي كتابفروشي‌ها نمي‌ماند، چه برسد به اين كه خاك بخورد. به نوعي مي‌شود گفت بازار نشر ايران تا حد زيادي، از كارگر چاپخانه بگيريد تا حروف‌چين و ناشر و توزيع كننده و كتابفروش به ايشان مديون‌اندمن وامثال من نيز كه كتاب‌خواني را با ترجمه‌هاي ايشان آغاز كرديم و بعدها براي خود صاحب سليقه شديم و در كتاب‌خواني خط پيدا كرديم نيز به ايشان مديونيم. براي آن مرحوم همواره احترام قائلم

  • Benjamin
    2018-10-23 11:46

    An interesting historical novel that was unfortunately burdened with a toilsome romance. Well researched, though obviously tainted by a heavy reliance on Barbaro's chronicle, Waltari maintains his context and continuity well and, with one really exceptional case, does not step beyond the bounds of historical plausibility. His knowledge of various figures is impressive though I remain doubtful of many of his characterizations, the motivations he provides for people in his world make sense given his parameters. In general it was an interesting work, that hobbled by lengthily and ultimately pointless triads and tangents and leaves readers with a feeling of anti-climax that is only worsened by the, in my opinion, unfulfilling and contrary ending.

  • Caroline
    2018-10-29 14:56

    Conflit des premieres heures sur la philosophie du christianisme avec les cousins de l'eglise Orthodoxe pour des pacotilles (est ce que le fils doit etre ou pas au meme rang que le saint esprit), de beaux débats qui meneront au schisme de l'église en 1453 et surtout à la perte de Byzance aux sioux de Mehmet I. historiquemment tres bien.

  • Marat Dakunin
    2018-11-20 13:05

    Almost masterpiece. Romance with the 2nd coming of Christ (yes, this men - lover here..:) and historic-battle and "soul of the city (Konstantynopol, now Istanbul) novel background

  • Miguel Royo
    2018-11-08 08:02

    my favorite book of all time

  • Anna
    2018-11-21 10:01

    Mika Waltari is one of the masters of historical fiction. Great read about medieval times

  • Dionisis Georgiou
    2018-10-28 12:59

    setting: Turkeyreally who brilliant mind wrote this?

  • Oscar
    2018-11-04 08:03

    Obra maestra de las novelas históricas

  • Tomi
    2018-11-15 10:48

    Käsittämättömän hieno kirja kaikille 1400-1500-luvun Euroopan historiasta kiinnostuneille! Tuttuun tapaan Waltari myös tutkiskelee ja pohtii päähenkilöidensä kautta mm. suhdetta naisiin, uskontoon, vallanhimoon, elämän paheisiin sekä moraalista tasapainoa oikean ja väärän välillä. Kirja on paikoin ultraväkivaltainen, ehdottomasti väkivaltaisimpia teoksia Waltarin laajassa historiallisten romaanien tuotannossa.Johannes Angelos osoittaa kerronnallaan Waltarin mittaamattoman laajan knoppitietovarannon ajalle tyypillisestä sodankäyntitaidosta, ihmisten elinoloista ja yhteiskunnallisista oloista. Tämä kaikki siitä huolimatta vaikkei Waltari juuri asunut ulkomailla pitkiä aikoja.Uutta Waltarin ystävää kirja palvelee parhaiten, sillä se ei ole tuhatsivuinen ja niin monimutkainen kirja, kuten muut keskeiset historialliset teokset kirjailijalta. Kirjan tarinan alkuosa on kerrottu Nuoressa Johanneksessa, mutta ei ole väliä, kummassa järjestyksessä kirjat lukee. Varmaa on se, että jos toisen lukee, niin suurella todennäköisyydellä lukee myös toisen.Harkitsen jopa, että luen nämä uudestaan, sillä lukemisesta on jo yli 10 vuotta. Kirja saa silti edelleen täydet viisi tähteä.

  • Aapo
    2018-11-09 13:01

    Korkeiden ennakko-odotusten takia lukukokemuksesta tuli pieni pettymys. Varsinkin se soutaminen ja huopaaminen päähenkilön romanttisessa suhteessa tuntui turhan junnaavalta. Toki kierrokset nousivat loppua kohden, mutta alkupuolella olisi riittänyt vähempikin pohjustus. Waltarin historiallisten romaanien luku-urakassani tämä jäi viimeiseksi, mikä sekin ehkä laski tämän lukukokemuksen vaikuttavuutta. Esimerkiksi sodan kauhuista ja kaupungin tuhosta Mikael Karvajalan kuvaus Roomasta tuntui vaikuttavammalta kuin tämä, mutta johtuuko se vain siitä, että luin sen ensiksi?Silti, yhtään ei kaduta tämän kirjan lukeminen ja lukemiseen käytetty aika.

  • Mila
    2018-10-25 11:35

    Pitkän tauon jälkeen sain vihdoin kirjan luettua loppuun. Melko tasapaksua – ja Waltariksi epätavallisen tylsää tekstiä kirjan loppupuolelle asti. Rakkaustarina ei sytyttänyt ja Konstantinopolin muurit murtuivat aivan turhan hitaasti.Kirjan loppu on kuitenkin huikeaa Waltaria. Niin hienoa tekstiä, että henkeä pidätellen lukija ihmettelee, mitä oikein lukee. Waltari tekee taidetta, herättää henkiin ja kertoo ihmisyydestä sen kaikista pimeimmän. Usko jumaliin kuolee tässäkin kirjassa, mutta ihmisen loputun hullu vallanhimo säilyy ainiaan.

  • Denise
    2018-10-30 09:52

    Takes place just before and during the Ottoman Empire's takeover of Constantinople. I learned a LOT about this era that my college courses never really touched on. As always, Waltari's main character is in the thick of battles, politics and more. But also as always, Waltari does a poor job of portraying women and there was a bit too much of the relationship aspect of the main character and his love interest.

  • Angelo Ricci
    2018-11-14 08:50

    Bisanzio, la Seconda Roma, la Mela Rossa dei cronachisti ottomani che ne osservavano da secoli la mura in attesa della sua caduta che è evento millenario che ripete se stesso ogniqualvolta la Storia assiste alla poliorcetica arte della presa di una città che è stata Costantinopoli ma che sarà anche Saigon o Phnom Penh, reincarnando il palazzo imperiale delle Blacherne nel tetto di un’ambasciata USA abbandonato da elicotteri fuggiaschi carichi di funzionari e alti ufficiali di agonici regimi.Cronaca, diario, storia di eroismi e di erotismo misto a morte e sofferenza, Gli amanti di Bisanzio è romanzo, affresco, imponente rendicontazione della fine di una città che ha rappresentato un unicum storico, interpretando il respiro tragico e comunque lussureggiante di un’era millenaria a cavallo tra Europa e Asia. Ed è proprio dall’ultima Thule di una Finlandia che è estremo continentale che nasce questo immenso romanzo, quasi a manifestare ancora una volta quel rapporto quasi misterico che unì Bisanzio ai destini del nord Europa con la conversione della Rus’ al termine del primo millennio cristiano e che portò la guardia personale degli imperatori bizantini ad essere composta da guerrieri vichinghi in cerca di una patria e da soldati anglosassoni cacciati da una Britannia non più romanizzata e non ancora normanna. Mika Watari compone questo grande romanzo agli inizi degli anni Cinquanta, quando la sua Finlandia era uscita da mortali guerre con il sovietico dittatore georgiano e da pericolose alleanze con il demoniaco Reich guidato dallo jüngeriano Kniebolo, per poi trasformare essa stessa, durante la Guerra Fredda, in un unicum storico a metà strada tra Occidente atlantico e Patto di Varsavia. Gli ultimi giorni di Bisanzio visti e traslati dall’anima dello scrittore come paradigma ultimo forse dei destini della sua stessa nazione. Affascinante libro, romanzo imperdibile per tutti gli appassionati di storia bizantina, ricco di attenti e interessantissimi riferimenti storici, Gli amanti di Bisanzio arriva da Iperborea che, ancora una volta, conduce alle nostre sponde mediterranee le parole di un autore del Nord Europa, un po’ come quei guerrieri vichinghi che trovarono la loro missione sulle rive del Bosforo.http://nottedinebbiainpianura.blogspo...

  • Rafal Jasinski
    2018-11-21 14:59

    Powieść rozczarowuje, zwłaszcza w zestawieniu ze znakomitym "Epipcjaninem". Historia miłości w skazanym na zagładę Konstantynopolu była dla mnie niemal całkowicie nieangażująca. Owszem, atmosfera oblężonego miasta oddana jest z przytłaczającym realizmem, jednak ciężko mi było przejmować się losami głównych bohaterów, którzy wypadli tutaj raczej nieciekawie.Problem stanowi tu głównie Johannes Angelos, którego - w przeciwieństwie do Sinuhe - poznajemy w dość późnym etapie życia, i jest to etap wyjątkowo niezajmujący. Miotają nim demony przeszłości a jego losy powinny - choć opowiedziane w tej formie nie są - być intrygujące, ale w miejscu i czasie, w którym go poznajemy, snuje się tylko - zasadniczo w nieznanym nam celu - pomiędzy murami miasta. Nawet w miłości, która jest jakoby rdzeniem tej historii, Angelos wykazuje się wyjątkowo mało gorliwy, co owocuje mało emocjonalnym odbiorze opowieści. Odrobinę lepiej wypada Anna, głównie dzięki znakomicie oddanemu, przekornemu charakterowi.Najbardziej boli jednak fakt, że w formie słabego echa, Waltari powtarza tu motywy z "Egipcjanina", przy czym książka nie jest nawet w połowie tak zajmującą lekturą.Na plus - sugestywne opisy oblężonego miasta, niezgorsze przedstawienie scen batalistycznych i zdecydowanie lepiej wypadający od głównych postaci, bohaterowie drugoplanowi (genueńczyk Giustiniani).Niestety, jako całość, raczej łyżka dziegciu, po - napiszę to ponownie - rewelacyjnym "Egipcjaninie Sinuhe".

  • Cristina
    2018-11-17 13:41

    Non posso descrivere questo romanzo se non come una delle più grandi delusioni libresche di sempre. Troppo prolisso, con tanti capitoli che non approfondiscono la storia e non aggiungono nulla ai personaggi che non si sviluppano e non crescono nel corso della storia ma anzi rimangono uguali a se stessi, dei blocchi di pietra silenziosi. Soprattutto i due protagonisti, gli amanti del titolo, che non fanno altro che rendersi insopportabili a se stessi e al lettore, spinti da una passione senza capo nè coda. Se Johannes dovrebbe racchiudere in se una sorta di fatalismo tragico e magico alla fine fa solo la figura del fesso e la sua storyline si sarebbe potuta concludere dopo due pagine, ancora più inutile ai fini della storia Anna, ragazzetta insopportabile che nel racconto non ha alcun ruolo se non quello di risultare il personaggio più insulso della storia della letteratura. Lo stesso può dirsi del "villain" della storia, il Sultano Maometto, che appare solo come un eco e che alla fine si dimostra semplicemente un uomo del suo tempo. Mi aspettavo tanto da un romanzo che ha come suo punto centrale uno dei più grandi avvenimenti storici, ovvero la caduta dell'Impero d'Oriente. Insipido, proprio come l'imbelle basileus Costantino. Peccato.

  • Diana Veersalu
    2018-10-25 09:37

    Päähenkilö on syntynyt kahden maailman rajalle – vanhan ja uuden, menneen ja tulevaisuuden, idän ja lännen, toivon ja toivottomuuden rajalle. Luultavasti aika moni lukija pystyy samaistumaan hahmoon jossakin sen elämänvaiheessaan tai -tilanteessaan. Hyvin puhutteleva siinä mielessä. Pakollinen historiallisten kirjojen rakastajalle. Tarinaa kerrotaan kutkuttavasti, lisäksi on lukeminen elämyksellistä myös kielellisesti. Lukijaa kummastutti, miten usein "elämäni rakkaus" ja "vihaan sinua" toteamukset esiintyivät miltei samoissa lauseissa. En pysty ottamaan kantaa, oliko kyseessä päähenkilöiden identiteettihäiriö vai kiihkeä temperamentti. Siinä valossa olen kiitollinen suomalais-ugrilaisuudestani, ettei tarvi elää ainakin tätä vastakkainasettelua päivästä päivään ;)