Read Dorst by Esther Gerritsen Online

dorst

Het onvermogen om te communiceren en belangstelling voor de ander op te brengen leidt tot misverstanden, bemoeizucht en verdriet.Coco en haar moeder Elisabeth zien elkaar sporadisch. Op een dag lopen ze elkaar bij toeval tegen het lijf. De moeder vertelt tussen neus en lippen door dat ze niet lang meer te leven heeft. Haar huisarts heeft gezegd dat ze het slechte nieuws meHet onvermogen om te communiceren en belangstelling voor de ander op te brengen leidt tot misverstanden, bemoeizucht en verdriet.Coco en haar moeder Elisabeth zien elkaar sporadisch. Op een dag lopen ze elkaar bij toeval tegen het lijf. De moeder vertelt tussen neus en lippen door dat ze niet lang meer te leven heeft. Haar huisarts heeft gezegd dat ze het slechte nieuws met iemand moet delen. Coco voelt zich verantwoordelijk. Ze trekt bij haar moeder in. Terug in haar ouderlijk huis pakt Coco haar oude drankgewoontes weer op. De zieke Elisabeth verdraagt haar dochter omdat ze weet dat van een moeder begrip en geduld wordt verwacht. Maar hoe zieker Elisabeth wordt, hoe moeilijker het is om te liegen tegen haar dochter....

Title : Dorst
Author :
Rating :
ISBN : 9789044525199
Format Type : ebook
Number of Pages : 216 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Dorst Reviews

  • Cynthia Schultz
    2018-10-06 03:47

    Ongemakkelijk, kil, treurig en eenzaam zonder dat bij de naam te noemen: praktisch alles gaat via dialogen. Coco en moeder Elisabeth kunnen niet goed met elkaar overweg, maar Coco trekt bij haar moeder in als blijkt dat ze op sterven ligt. Alles aan hun relatie is raar, en ook alles is raar aan hun relatie met anderen. Ik werd er ongemakkelijk van en dat vind ik knap. Einde een beetje een cliché dat niet bij het verhaal past, vind ik.

  • Barbara
    2018-10-06 04:48

    Dit is zo een boek waarvan je stiekem zou willen dat je het zelf schreef.Illusoire - want dat zijn ze net niet - contradicties wisselen elkaar af. Hoe pijnlijk mooi het zoeken naar verbinding is, maakt Gerritsen duidelijk in een kleine 216 pagina's. De moeder-dochter relatie wordt hier in al haar complexiteit omschreven. Bovendien is het boek een verzameling van parelachtige zinnen. Pijn en schoonheid komen, net zoals moeder en dochter, steeds dichter naast elkaar te liggen tot ze elkaar vinden. Gerritsen pakt je bij de strot en laat je niet meer los. Ze doet het... alweer. Waanzinnig mooi.

  • Faye
    2018-09-30 01:56

    Als je zin hebt in de normale kost wat wij Nederlandse Literatuur noemen, is dit boek HET boek voor jou.De meest behandelden onderwerpen komen er uiteraard weer in voor:-Ziekte-Een familie die uit elkaar ligt-Autisten-Dikke mannen-Seks in een bar met vreemden-Alcohol-Gevloek-Veel onnodig drama -Seks-Teleurstellingen na teleurstellingen"Dag vis." "Dag viswijf." ongeveer de enige goede conversatie in het gehele boek.

  • Kate Vane
    2018-09-30 03:42

    Some books draw you in with an intriguing premise, extraordinary characters or dramatic locations. I’m just as fascinated by writers who create something entrancing out of the everyday.Craving is the story of an apparently ordinary family in an unnamed Dutch town. It begins when Elisabeth has a chance meeting in the street with her adult daughter, Coco. Elisabeth takes the opportunity to tell her some important news – she is dying.The dark humour of the book is immediately apparent. Coco cycles away, filled with excitement at the news, calculating how she can manipulate it for her own ends. Elisabeth is left with an awkward sense that she hasn’t quite dealt with this as she should.Elisabeth is described by her family as having autism. She struggles to negotiate the complexities of her relationships with her ex-husband and daughter. She feels more at ease with her hairdresser.Coco soon moves back into her mother’s home. This is less an act of compassion than an attempt to provoke her boyfriend, whose interest in her is waning. When mother and daughter are thrown together, the tensions between them are highlighted. Coco constantly seeks sensation – overeating, sex in public, petty acts of destruction. Elisabeth longs for calm and order. Coco wants answers about her past but for Elisabeth the questions make no sense. The author of Craving is also a playwright and this book has some of the feel of a stage play. It takes place in a small number of locations and the encounters between the characters are tightly drawn. Elisabeth’s inability to understand the dynamics of her family is at times poignant, at others funny and occasionally enviable. While those around her are weighted down with guilt and empathy, she is free to say what she thinks – with comic consequences.However, the author also takes us deep into the characters. She shows the ways that Elisabeth and Coco have shaped each other. In particular, she gives us a sense of what it would be like to be Elisabeth – what she sees, what she fails to understand but also the perceptions she has that others lack – her faithful memory, her sense of the texture of things, the taste and scent of emotions and events.I was almost afraid to get to the end. I didn’t want melodrama, but nor did I want another literary novel which is beautifully written but unresolved. I needn’t have worried. In keeping with the rest the end is subtle but startling.I received a free copy of this book from the publisher in exchange for an honest review.This review first appeared on The Next Best Book blog: http://thenextbestbookblog.blogspot.c...

  • Janet
    2018-09-19 00:02

    Wat weet Gerritsen haar personages haarfijn neer te zetten! Iedere observatie is raak. Ze is de koningin van de ongemakkelijke en pijnlijke maar tevens grappige situaties. Ze beschrijft alle facetten van eenzaamheid zonder daar zielig over te doen; bij haar is iedereen een volstrekte loner en verloopt alle menselijke contact stroef, behalve bij de kapper. In tijden niet zulke prettige, kloppende Nederlandse dialogen gelezen. Ik voel me echt thuis in haar wereld.

  • Matthijs Aukema
    2018-09-27 04:57

    Na Roxy en Broer is Dorst het derde boek van Esther Gerristen dat ik las, en helaas is ook drie keer niet echt scheepsrecht. Haar boeken starten stuk voor stuk boeiend, lezen vlot en bevatten pijnlijke dialogen, allemaal pluspunten. Maar uiteindelijk missen ze wat mij betreft de warmte die Griet Op de Beeck aan haar dwalende karakters geeft, de spitsvondigheid waarmee Maartje Wortel verrast en de andere-wereld-in-onze-wereld waarmee Arnon Grunberg met de meest gekke situaties betekenis weet te geven aan de echte wereld. 'De vogel is ziek' (De Asielzoeker) doet op die manier veel meer van Coco die een vis is of Wilbert die een hond zou willen zijn.Ook in Dorst beschrijft Gerritsen een mini-samenleving van mensen die door genen met elkaar verbonden zijn, maar geen idee hebben hoe ze daaraan vorm moeten geven. Dat levert zoals gezegd weer een bizar en goed begin op: Elizabeth komt haar dochter Coco tegen en besluit dat het maar eens tijd is om haar te vertellen dat ze ongeneeslijk ziek is.Vervolgens volgen we deels de ziekte van Elizabeth, die zich veel liever door de kapper of desnoods haar ex-man Wilbert laat verzorgen dan door Coco, de dochter die ze vroeger in haar kamer opsloot (huilen deed ze toch wel) en die ze al bijna met een gevoel van opluchting voor dood had verklaard toen ze op haar 5e met haar fiets door het serreraam reed. Maar vooral volgen we de 23-jarige Coco, die geen doel heeft in haar leven (ze studeert Russisch omdat ze daar ooit een mooie zin van las), die zich vastklampt aan Hans (al weet ze dat die haar zal verlaten) en die zich anders maar verliest in heel veel drank en seks, want al houdt Coco nergens echt van, ze houdt in ieder geval wel van heel veel van wat dan ook.Genoeg rariteiten, maar Gerritsen beschrijft haar karakters zo kil en liefdeloos dat je geen moment met een van hen gaat meeleven. En net als dat bijna gebeurt, verliest het boek zich aan het einde in een wirwar van abstracte symboliek.

  • Marijke
    2018-10-06 02:00

    Bijzonder boek, aparte - doch fijne schrijfstijl. Ik ben het niet gewend om een verhaal te lezen waarin de wereld zo klein is. En waarin Coco zoveel antipathie opwekt naarmate het verhaal zich ontwikkeld. De afstandelijke, ongeloofwaardige manier van zijn - van zowel zijzelf als haar moeder. Ook de relatie met Hans vind ik vreemd, evenals de rol van Martin. En dan is het verhaal rond met een moeder die op sterven ligt, maar het toch voor elkaar krijgt naar boven te gaan, Coco geluidloos op te sluiten in haar kamer en dan lekker dood te gaan in haar eentje. Vreemd, maar mooi. Kan er niets anders van maken. Gestileerd waren de woorden die Esther Gerritsen koos zeker om dit kleine verhaal op te schrijven.

  • Aniek Phaff
    2018-10-11 02:06

    Het verhaal over een moeder en dochter die weer met elkaar in contact komen als de moeder weet dat ze binnenkort zal overlijden is triest, zeker omdat het ze niet lukt echt in contact met elkaar te komen. Als lezer is de ongemakkelijkheid bijna voelbaar. De personages worden op originele manier en zonder te veel woorden heel mooi getypeerd. Bij vlagen is het boek ook hilarisch. Doe mij maar meer van Esther Gerritsen!

  • Lalagè
    2018-10-09 21:04

    Dit dunne boek lees je snel uit, maar de sfeer blijft nog een tijdje hangen. Dat gebeurt bij goede boeken.Lees verder op mijn blog: https://lalageleest.wordpress.com/201...

  • Franka Hummels
    2018-09-26 04:50

    Ojee, een nieuwe favoriete schrijver erbij.

  • Natasja Keller
    2018-09-29 23:53

    Ik twijfel tussen 3 en 4 sterren, maar geef er toch 4 voor de prachtige taal van Esther Gerritsen. Onnavolgbaar.

  • Jackie Law
    2018-09-24 21:57

    Craving, by Esther Gerritsen (translated by Michele Hutchison), is a story of family, and social disconnection. Its protagonists are Elisabeth and Coco, a mother and daughter with an uneasy relationship. The book opens with a chance encounter in the street where Elisabeth tells her child that she is dying of cancer. Coco is quietly angry with her mother, a regular reaction when they are together. She looks forward to being comforted when she shares the news with others who will expect her to be upset in a different way.Coco has an older boyfriend, Hans, who she regularly provokes to create a reaction. She recognises that he is growing tired of her behaviour, but she is not willing to allow their relationship to end. She hopes that having a sick mother will help to occupy his thoughts, buying her more time with him. She is angered when he will not channel his feelings of indignation or irritation into rough sex. She seeks extreme behaviour in order to feel, to escape what she considers the blandness of everyday experiences.Elisabeth has never known how to cope with Coco’s behaviour. From an early age her daughter was a malcontented child and they shared little affection. Now she finds that she cannot speak openly for fear that her true thoughts will be revealed. Elisabeth can talk to her hairdresser, to her work colleague, Martin, but not to her truculent daughter.Coco lived with her father and his second wife, Miriam, after her parents’ separated. Miriam encouraged Coco and Elisabeth to maintain contact but neither enjoyed their time together. Elisabeth resented that her husband left, not having realised he was unhappy in their marriage. She believes the catalyst for the breakdown was Coco’s birth.Coco’s landlord has given her notice so she decides to move in with Elisabeth, to be seen to be there for her mother now that she is dying. She hopes for answers to questions about why her mother behaved as she did when she was a child, details of stories her father has told her that, although not remembered first hand, have created resentment. Elisabeth wants to behave like a good mother so reluctantly agrees to Coco’s plan. They circle each other trying to work out how to be together. Elisabeth does not wish to lie to her child but neither can she bring herself to share her true thoughts when questioned. Coco becomes ever more agitated. Elisabeth observes, accepting yet wishing Coco would leave.There is a sense of foreboding in the language, a question of cause and effect in Coco’s destructive behaviour. As Elisabeth’s health deteriorates she has offers of help from Martin, her ex-husband, Hans, even her hairdresser. She seeks a tidy ending that her daughter, once again, threatens to blemish.Although disturbing and somewhat brutal in places this is a tale of longing, a search for an elusive conformity that will not sit easily with either of the protagonists. Societal expectations create a culture of blame when roles are not adhered to. The tale provides a reminder that unconditional love is not a right, even within families.My copy of this book was provided gratis by the publisher, World Editions.

  • Stephanie Jane (Literary Flits)
    2018-10-12 04:52

    See more of my book reviews on my blog, Literary FlitsCraving is an unusual novel of a dysfunctional mother-daughter relationship. Daughter Coco mostly grew up with her father and stepmother so the connection we would expect her to have with her birth mother, Elisabeth, isn't there. However it turns out that there may be other reasons for the pair's alienation as well. From the very beginning of this book, I loved the awkward, stilted conversations between Coco and Elisabeth. Brilliantly written (and translated), their discomfort with each other is painfully obvious.Elisabeth is a fascinating woman to me. Like myself, she isn't strongly maternal yet, unlike me, she did have a child. Through this novel we see her own thoughts about this and the opinions of outsiders - stepmother Miriam especially - of Elisabeth's behaviour. Practical and pragmatic but rarely emotional, Elisabeth struggles to present herself as she has learnt others expect to be. It is only in her framing shop workplace she can comfortably be herself so I felt strongly for her when her terminal illness took even this respite away.Coco uses her mother's illness initially as a way to resolve her own temporary lack of a home. She will move in and take care of Elisabeth, imagining as she takes this decision how everyone else will applaud her self-sacrifice. It isn't such a convenient solution though and, of the two women, Coco seems the less able to cope. I enjoyed reading and empathised with much of Craving although its bringing back memories of my own mother's terminal illness meant certain scenes were much closer to home than they might be for another reader. This is a shorter book than I felt it could have been so at times I wanted to spend longer and look more deeply into Coco and Elisabeth's lives than I was allowed to do. It is certainly a worthwhile read and important in its portrayal of a mother-daughter relationship that is so removed from the fiction norms.

  • Anke
    2018-09-22 00:59

    Dit boek was beter dan ik verwacht had. Ik zou het vier sterren gegeven hebben als ik de hoofdpersoon sympathieker had gevonden.

  • Sandra de koning-vd pol
    2018-10-06 21:58

    Indrukwekkend, vooral de dialogen raken me.

  • Chantal Deen
    2018-09-19 05:01

    3,5 sterren eigenlijk. Goed geschreven!

  • Boekenfans
    2018-09-29 04:04

    Boeken geschonken door Uitgeverij De Geus https://www.facebook.com/groups/Boeke...RECENSIESGESCHREVEN DOOR GUILLAUME DOMINIQUEDeze roman gaat voornamelijk over een moeder Elisabeth en haar dochter Coco.Elisabeth heeft kanker en is ongeneeslijk ziek.Geheel onverwacht loopt ze in Amsterdam haar dochter tegen het lijf,en verteld haar over haar ongeneeslijke ziekte.Na het scheiden van Coco's vader heeft Elisabeth haar volledig op haar haar werk gestort.Maar gezien haar gezondheid kan ze na enige tijd haar job als lijstenmaker niet meer aan.Coco studeert Russisch,maar het ontbreekt haar aan ambitie om deze cursus en haar relatie met de dominante Hans verder te zetten.Coco verlangt er naar om opnieuw nuttig te zijn en gaat terug bij haar moeder te gaan wonen om voor haar te zorgen.Coco wil bovendien nog twee dingen van haar moeder weten,waarom sloot Elisabeth de tweejarige Coco steeds op in haar kamer?En hoe ging de val door het serreraam precies in z'n werk,waardoor haar lichaam nog steeds vol littekens staat?De schrijfstijl van Gerritsen is licht en zonder omwegen,dat zorgt ervoor dat pijnlijke situaties recht voor de raap worden gepresenteerd.Deze directheid zorgt ter gelijkertijd voor humoristische en triestige situaties.Het is een boek dat heel vlot leest,ook al zijn er opvallend veel verschillen tussen moeder en dochter,het blijft intrigeren.De auteur geeft lichtvoetig weer hoe je soms begint aan dingen waarvan je weet dat het nooit genoeg zal zijn.Maar met "Dorst" lest zij de dorst van haar lezers.4/5GESCHREVEN DOOR Betty Da Silva Ladydarkrose Personages : De personen in dit boek zijn allemaal 1 voor 1 speciale mensen . Zo heeft de moeder denk ik Autisme of adhd en de dochter Coco Borderline wat zich uit in heel extreem gedrag . Hans de vriend van coco is dan weer een oude man die niet weet wat hij met zen leven moet, en met een jonger meisje dat nog studeert . De letterlijke gesprekken die in het boek weergeven worden zijn er soms over . En zo zijn de conversaties tussen moeder en dochter heel koel . De vader lijkt dan weer "normaler" tegenover de rest van de personages.Jaloezie speelt zich af bij bijna al van deze personages . Verhaal : Het verhaal op zich zit wel heel goed in mekaar . Ik vond het vlot lezen en heb dan ook op 1 dag het boek volledig uitgelezen . De schrijfstijl bevalt me wel . Ik vond wel dat er soms wel rare situaties in voorkwamen . De moeder heeft rare hersenkronkels en is soms moeilijk van te achterhalen wat er mee word bedoeld. waardering :Als ik punten zou geven op 10 dan geef ik 8/10 . Ik zal zeker nog boeken lezen van Esther Gerritsen .GESCHREVEN DOOR Vivaldie van Daeleik vond het een spannend boek dat ik het in 2 avonden uitlas!het was een vlot te lezen boek en het bleef gemakkelijk hangen bij mij dat is anders niet vanzelfsprekend vr mij!

  • Julie Mestdagh
    2018-10-11 22:49

    "Dorst" is een korte, beklijvende roman waarin Esther Gerritsen op bijzonder krachtige wijze de verhoudingen weergeeft tussen Coco, een studerende dochter en Elisabeth, haar terminaal zieke moeder. De dames zijn elkaar uit het oog verloren en bij een toevallige ontmoeting op straat vindt Elisabeth dat het perfecte moment om op onbeholpen manier haar dochter te vertellen dat ze doodgaat. Dochterlief, die vindt dat ze iets moet doen (of schuilt er ook iets anders achter?), besluit bij haar moeder in te trekken voor de tijd die haar nog rest. Het onvermogen om te communiceren, écht te communiceren dan, wordt pijnlijk duidelijk in de korte, krachtige en vaak ridicule dialogen tussen de twee vrouwen. Dat is zonder twijfel de bijzondere sterkte van het boek. "Mama? Coco denkt aan een houten kistje met blokken dat ze als kind had. Je moest er een driehoek, een vierkant en een ster indoen, door gaten met dezelfde vorm. Om ze eruit te halen moest je de hele deksel openen. Het is te lang geleden, maar toch denkt Coco dat ze zich kan herinneren dat ze de deksel niet opende, maar het kistje ondersteboven hield en schudde tot de blokken eruit vielen. Dat lukte niet, hoe hard ze ook schudde. Zo schudt ze al jaren aan haar moeder en altijd voelt ze zich de domste. Iemand die niet weet dat het zoveel handiger kan…."."Een heel kort moment dacht Coco: daar gaat ze dan, dit zijn de laatste woorden van mijn moeder: "ik hou van jou". Mooier kan het niet. Maar toen haar moeder het zei, keer ze haar niet aan. Haar blik was op de deur gericht, niet eens schielijk. Dus knikte Coco vriendelijk naar het dressoir en zei : "ik ook van jou"….."Daarentegen vond ik dat de expliciete seksscènes van Coco, alsook het "zweven" van de moeder door de kamer nadat ze was overleden, alle kracht uit het boek wegzogen. Het eerste totaal onnodig voor de verhaallijn, een bijkomstig thema dat hier eigenlijk niet bij past; het tweede zo bij het haar getrokken dat het de geloofwaardigheid niet ten goede kwam. Jammer, zonder deze zijsprongen was het boek zeker 4 sterren waard geweest, zo niet vijf.

  • Mathilde / Ikvindlezenleuk
    2018-10-06 23:09

    Het is de eerste keer in haar leven dat Elisabeth haar dochter onverwachts treft. Ze komt van de apotheek op de Overtoom, wil net oversteken naar de tramhalte als ze haar dochter ziet fietsen aan de andere kant van de straat. Haar dochter ziet haar ook. Elisabeth staat stil. De dochter stopt met trappen maar remt nog niet. De hele Overtoom zit tussen hen in, twee fietspaden, twee rijbanen en een dubbele trambaan. Elisabeth weet meteen dat ze haar dochter moet vertellen dat ze doodgaat en lacht als iemand die van plan is een grap te vertellen. (blz. 6)Elisabeth en haar dochter Coco hebben een moeizame relatie. Dat merk je gelijk in het begin van het verhaal. Ze zien elkaar alleen als het moet. Vandaar dat Elisabeth haar dochter nog niet had verteld dat ze nierkanker heeft en doodgaat. Coco schrikt er een beetje van, maar ze geniet meer van haar eigen zieligheid. Als ze een paar dagen later tijdens een etentje aan haar vader en zijn vriendin vertelt dat haar moeder doodgaat, zegt ze spontaan dat ze bij haar moeder gaat wonen. Haar vader, zijn vriendin en haar vriend raden haar dit af. Ze heeft tenslotte sinds ze klein is nauwelijks contact met haar moeder. Waarom zou ze dit gaan doen? Juist omdat ze zo hard protesteren besluit Coco het echt te doen. Dan ziet iedereen dat ze een goede daad verricht. Ook haar moeder is niet zo blij met dit besluit, maar zegt niets omdat ze denkt dat ze hier niet tegen in mag gaan. Zowel Elisabeth en Coco zijn heel erg bezig met zichzelf en met wat mensen van hen zullen vinden. Elisabeth doet daarom alsof haar ziekte helemaal niet erg is en dat mensen zich geen zorgen hoeven te maken. Coco doet alsof het allemaal vreselijk is en dat het zo goed van haar is om zich op te offeren om nu bij haar moeder te gaan wonen.Hoe zal dit verhaal aflopen?Lees de rest van mijn recensie op Ikvindlezenleuk

  • Ine
    2018-10-07 21:50

    Voor Dorst had ik nog nooit iets gelezen van Esther Gerritsen. Nadat ik evenwel positieve reacties over deze roman gehoord had en gezien had dat het in dé lijst met vijftig boeken van de laatste vijf jaar volgens NRC Boeken (ziehier ) voorkwam, besloot ik dat boek van haar toch een kans te geven.In Dorst wordt de troebele verstandhouding tussen moeder Elisabeth en haar dochter Coco beschreven. Nadat beide elkaar uit het oog verloren zijn komt het tot een toevallige ontmoeting op straat. Daarbij valt Elisabeth meteen met de deur in huis. Ze is ongeneeslijk ziek en heeft niet lang meer te leven. Uit een zeker schuldbesef voor de moeizame moeder-dochterrelatie besluit Coco om bij haar moeder in te trekken en haar tot aan haar dood te verzorgen. Dat gaat evenwel niet vanzelf. Beide hebben communicatieproblemen en kunnen hun gevoelens tegenover elkaar en de rest van hun familie moeilijk uiten. Daardoor ontstaan allerlei misverstanden en gevoelens van onbegrip en teleurstelling.Dorst is over het algemeen vlot geschreven, maar laat vrij weinig indruk na. Zelfs bij veeleer emotionele passages voelde ik me nauwelijks bij het verhaal betrokken. Veel is er nu - enkele dagen nadat ik het boek heb uitgelezen - dan ook niet blijven hangen. Misschien moet ik nog een roman van Esther Gerritsen lezen vooraleer ze me volledig al dan niet kan overtuigen. In de hierboven vermelde lijst van NRC Boeken past ze naar mijn mening evenwel niet.Conclusie: 5,5/10.

  • Ineke
    2018-10-11 23:58

    Elisabeth en Coco, moeder en dochter ze hebben een moeizame relatie. Ze zien elkaar alleen nog op verjaardagen. Toevallig komen ze elkaar tegen, Elisabeth heeft Coco iets te vertellen, nl. dat ze kanker heeft in een vergevorderd stadium en het niet meer lang zal maken. Coco's ouders zijn lang geleden gescheiden. Elisabeth werkt bij een lijstenmakerij daar doet zij hoofdzakelijk vergulden,zij is er erg goed in. Maar nu kan ze het niet meer omdat haar handen steeds erger gaan trillen. Coco studeert Russisch maar het ontbreekt haar aan doorzettingsvermogen. Zij heeft een relatie met Hans, een man van middelbare leeftijd, deze relatie loopt op zijn eind. Coco besluit bij haar moeder in te trekken om haar de laatste tijd bij te staan en te verzorgen. Elisabeth schrikt hiervan, maar besluit haar moederrol goed te spelen. Ze doen beiden hun best om er samen wat van te maken. Praten valt niet mee. Het lijkt wel alsof ze beiden een rol spelen en bang zijn om uit hun rol te vallen. Elisabeth en Coco zijn twee tegenpolen. Elisabeth houdt van rust en structuur en Coco is chaotisch, druk, wild en gulzig. Dit laatste vooral met sex hoe harder hoe liever. Ze vallen thuis weer terug in hun oude eigen taal, Elisabeth noemde haar dochter vis. Toen Coco klein was glibberde ze altijd uit haar armen. Coco noemde haar moeder viswijf. Hieraan kun je zien dat ze zich toch verbonden voelen. Ondanks dat, voelen ze zich ongemakkelijk in hun relatie. Dit komt vooral naar voren door hun warrige, soms lachwekkende en pijnlijke dialogen. Een boek waar heel veel inzit, en vragen oproept. Heel mooi en duidelijk geschreven.

  • Jan
    2018-09-19 01:09

    Er is veel ongemakkelijkheid in de verhouding tussen moeder en dochter, dubbelheid, halfhartigheid. Anders vertel je niet op straat tegen je dochter dat je ongeneeslijk ziek bent. Anders trek je niet bij je moeder in om haar te verzorgen terwijl er eigenlijk ook een andere reden is. Anders laat je het niet aan de kapper over om te ontdekken in wat voor toestand moeder zich uiteindelijk eigenlijk bevindt. Enzovoort. Het schuurt, broeit en steekt meteen al tussen de twee vrouwen.Er is grote rechtstreeksheid in de staccato dialogen. Die zijn vaak – doorgaans in dezelfde zin – gelardeerd met een gedachte die de spreekster juist niet uitspreekt. Omdat tussen wat wel en niet gezegd wordt, contrasten zitten, bewerkstelligt de auteur een meerstemmigheid in de roman die er een esprit aan geeft. Doorheen het boek zitten grote ophopingen van miscommunicatie. Het is telkens de vraag of conclusies de resultante zijn van de juiste redenen. Ook geeft Gerritsen ons te verstaan dat niet alleen het lichaam van de protagonisten gebreken heeft, en in dat opzicht is een verschuiving waarneembaar van de focus van moeder naar dochter. Knap gedaan. En dat de dialogen weinig glans en warmte vertonen, ja kaalheid is de belangrijkste uiterlijke verschijningsvorm, is in mijn beleving en waardering een eigenschap die uitermate goed past bij wat de auteur tot uitdrukking wil brengen. Voor langs elkaar heen praten is bloemrijker taal niet opportuun.Daarmee komt dit boek toch nog niet voldoende in de buurt van vier sterren; die behoud ik voor aan grotere literatuur. JM

  • Fiona
    2018-09-23 23:10

    The title of this is Craving, in the English version. I barely noticed that I was reading a translation, it was so seamlessly done. A deceptively simple tale of 23-year-old Coco who moves back home to care for her terminally ill mother, this is clever and funny with a lot going on beneath the surface. In particular the dialogue is wonderful - the writer has a knack for showing us far more than the characters tell us - and the characterisation is deft and insightful. Elisabeth, the mother, in particular is fascinating: described by her ex husband as autistic, she has an unusual relationship with objects and people that is conveyed beautifully. The description of the end of her life dodges every cliche and avoids sentimentality while still being moving. I won't forget her in a hurry. My complaints about this book are few: one minor, one major. The minor one is that there are quite a lot of typos which was irritating. My major gripe was having Coco seek out meaningless sex with strangers as way of demonstrating that she is suffering. This is a lazy device which I've seen way too often lately, and it's also sexist as it's only ever female characters who do this: presumably men are allowed to have meaningless sex without it meaning they are mentally ill/suffering. Aside from that, an excellent read.

  • Lukáš Palán
    2018-09-18 01:04

    Zakoupil jsem tuto knihu v touze přečíst si něco o vzniku legendárního šlágru kapely Kabát, ale jak se ukázalo, Esther Gerritsen pouze zneužila toto populární české slovo a nazvala jím knihu o umírající buchtě. Já ji odpouštím, ale jestli se tohle dozví Pepa Vojtek, asi bude mít z ostudy Kabát (hahahaha!).Jak jsem už napsal, buchtóza umírá a tak se k ní nastěhuje její dcera, Buchtóza džunior, a v ten moment to začne bejte dost divný, protože obě dvě jsou ujetý, každá z nich ovšem bohužel ujela jiným směrem. Takže stará umírá, což jí jde docela dobře, a při tom řeší všechny kokotiny co udělala předtím, a mladá aby měla co řešit až bude za pár let umírat začne taky dělat kokotiny a to doslova, protože kokotů je kniha a její pusa plná. Všechno to docela příjemně utíká a kdyby Coco nekouřila jen tlustým chlápkům, možná by mě Gerritsenová i přemluvila k erekci - umí totiž dost dobře vyškrábat z vět smyslnou, údernou a sarkastickou část, což knihu dost žene dopředu. Na konci ovšem zůstane trochu trpký pocit, protože i když to bylo hezky napsaný, nemělo to v podstatě žádný přesah a formát povídky by tomu slušel daleko víc. Ovšem je docela možné, že cílová skupina, mladé baculky, které řeší, jestli si koupit legíny nebo se podřezat, si z toho odnesou něco víc.

  • Gerda
    2018-10-04 03:51

    A mother is dying. Her GP says she needs to share this with those around her. She sees her daughter, with whom she has a difficult relationship, across a busy street and hastens across to tell her. It's what the doctor ordered, isn't it?When the truth sinks in, the daughter is happy to have some important news to share at the dinner she is about to have with her middle aged lover, her father and his wife. Weird? Yes. I don't think there is any 100% sane person in this book. The mother is autistic, but she tries to do the right thing throughout her life. Even if she does not always succeed to do so. The daughter is not diagnosed with autism or anything, but she seems autistic as well. She is not capable to feel. She feels less obliged to try and do the right thing, as her mother always did. She has more of a selfish streak. Still, daughter moves in with mother and takes care of her. Together with some other people, like the father and her mother's boss. The book is filled with miscommunication between daughter and mother. Sometimes doing their best to reach out to one another. The tone is light-hearted, it contains a certain sense of humour and it is tragic at times.

  • Kees IJzerman
    2018-10-04 03:55

    Wat een afgrijselijk boek. De troosteloosheid en vooral het onvermogen om te communiceren besluipen je vanaf elke bladzijde. Dochter en moeder - de laatste is stervende - krijgen het niet voor elkaar om op een normale manier met elkaar te praten. En dat zo'n 160 pagina's lang, want dit is geen roman, maar een novelle, godzijdank. De schrijfstijl is zo droog dat ik na elke 3 bladzijden het boek een paar minuten moest wegleggen. Het heeft heel wat doorzettingsvermogen gekost om dit boek uit te lezen.En wat te denken van de scene als Elizabeth (de moeder) net is overleden? In weerwil van het hyperrealisme dat tot dat moment de stijl was, gaan we hier met de 'geest' van Elizabeth mee, terwijl ze haar kamertje en natuurlijk haar eigen lichaam vanuit 'de linkerbovenhoek van de kamer' bekijkt. Ik las dat sommige recensenten de dialogen en zelfs de menselijkheid in dit boek prezen. Ik vind de dialogen kaal, leeg en koud. Menselijk, misschien, maar dan toch van het soort mensen dat ik liever niet wil kennen.

  • ~ Els ~
    2018-10-07 04:05

    Zó, een heftig boek in allerlei opzichten. Rauw, schrijnend, pijnlijk. Gerritsen is een meester in het beschrijven van dat wat niet af is: een gesprek dat plompverloren begint en halverwege doodbloedt, een gedachte zonder kop of staart, een daad bij voorbaat al tot mislukken gedoemd, een gebaar dat zijn uitwerking mist...Prachtig. Heel herkenbaar in bepaalde opzichten, soms ook juist heel vreemd of vervreemdend. Maar menselijk, zo menselijk. Gerritsen legt de vinger op zere dingen en toch ook weer niet, ze is ook vol mededogen. Ze zoomt in op de binnenwereld van mensen, op relaties, de intermenselijke omgang, weet pijn en misverstand naar boven te halen, en zoomt dan weer uit, zodat je als lezer weer achterblijft met lege handen. Losse eindjes die maar niet bij elkaar komen. Knap hoor, hoe ze dat allemaal verwoordt. Ik ben fan, fan, fan. (deze review plaatste ik in november 2012 op Dizzie.nl)

  • Clary
    2018-10-03 21:49

    Dorstis een klein boekje - een novelle eigenlijk - met veel korte zinnen. Maar meer pagina's en meer woorden heeft Gerritsen niet nodig om te laten zien hoe pijnlijk het is om te leven, om lief te hebben. Maar vooral, om niet de goede woorden te kunnen vinden om over dat leven, die pijn en die liefde te praten. Het misverstand loert altijd en overal, en waar die door de barsten in de conversatie naar buiten kiert, wordt de situatie onbedoeld hilarisch. Maar dan wel op een manier die schuurt: want al moest ik soms onbedaarlijk lachen, nergens verloor ik uit het oog hoe treurig deze levens - dit Leven - eigenlijk is. Heel knap laat Gerritsen zien dat 'raar' eigenlijk helemaal niet zo raar is. Als Gerritsen over de moeder schrijft: 'Ze wil heus wel dat Coco gelukkig is, natuurlijk, niets liever dan dat, maar niet hier', is dat eigenlijk een heel logische constatering, die mij vervulde met compassie voor Elisabeth.En de arme Coco, ach Coco, vis, met dorst...

  • Hannie
    2018-10-03 21:49

    Dorst is een bijzonder boek. Het gaat over een dochter en moeder die een moeilijke relatie hebben. Ze komen elkaar in de stad tegen. Elisabeth, de moeder, heeft net gehoord dat ze ongeneeslijk ziek is. Coco, de dochter, besluit bij haar te gaan wonen. Ondanks dat lukt het hen niet om echt nader tot elkaar te komen. Ik vind het bijzonder vanwege de invalshoek en de manier van schrijven. In een vlot tempo vertelt Esther Gerritsen het verhaal van deze twee vrouwen, die ondanks alles toch met elkaar verbonden zijn. Ze maakt het verhaal niet mooier dan het is en dat vind ik juist de kracht van dit boek. Er zijn al genoeg boeken die ondanks alles toch met een happy end eindigen. In het echte leven is dat ook niet altijd zo. Het thema is vrij zwaar, maar toch weet Gerritsen het verhaal op zo'n manier te schrijven dat het niet heel zwaarmoedig wordt. Dat vind ik erg knap.

  • Denisa Ballová
    2018-09-23 00:59

    Keď v rodine jeden člen vážne ochorie, zatrasie to celými základmi. Ešte horšia situácia nastane, keď rodina nemá žiadne pevné základy. Esther Gerritsen napísala román presne o takej rodine. Matka Elizabeth ochorie na rakovinu a jej dcéra Coco chce ich vzťah napraviť aspoň tak, že sa k nej na posledné mesiace jej života nasťahuje. Miestami však zisťuje, že to nebol najlepší nápad. "Čím ďalej spolu hovorili, tým viac bolo v ich dome prehnitých miest. Kúsok po kúsku bolo všetko prežraté, zlámalo sa alebo rozbilo na prach."Kniha Žízeň je o nereálnych postáv s reálnymi dialógmi, niekedy až príliš skutočnými a známymi. Je o partnerských vzťahoch, rodinách, rodičovstve a rodičoch, na ktorých sa nechceme podobať a až neskôr si uvedomíme, že sme úplne rovnakí.